Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ANALOGOWO. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ANALOGOWO. Pokaż wszystkie posty
12 maj 2013
ANALOGOWO
Dziś analogowo.
Ale jak!
Ale jak!
Sprzed 30-tu niemal lat.
Odkryta niedawno, po latach, pierwsza slajdowa klisza mojego taty.
Niestety dość mocno nadszarpnięta zębem czasu - stąd jakość jaka jest każdy widzi.
Przedstawiam Wam dziś, nieco reportażowo - Gniezno lat 80-tych.
11 lut 2013
15 cze 2012
PASJE I PREZENT
Gdybym powiedziała, że wydaję mało na książki byłoby to wierutnym kłamstwem.
Podobnie jak to, że nie lubię robić zdjęć.
Zenith XP+ Helios 44m
Połączeniem obu tych pasji są książki o fotografii, przed kupnem których, także nie umiem się pohamować :)
Nie inaczej było niedawno - tym razem kupiłam jednak dwie sztuki.
Drugą - dla Was.
Dziękując, że jesteście tu ze mną.
Z okazji niedawnego setnego posta - mały prezent.
Ode mnie- dla Was.*
*Candy potrwa do 30.06.
1 lipca wylosuję zwycięzcę.
Zasady standardowe :-)
Podobnie jak to, że nie lubię robić zdjęć.
Połączeniem obu tych pasji są książki o fotografii, przed kupnem których, także nie umiem się pohamować :)
Nie inaczej było niedawno - tym razem kupiłam jednak dwie sztuki.
Drugą - dla Was.
Dziękując, że jesteście tu ze mną.
Z okazji niedawnego setnego posta - mały prezent.
Ode mnie- dla Was.*
*Candy potrwa do 30.06.
1 lipca wylosuję zwycięzcę.
Zasady standardowe :-)
10 cze 2012
100 I URODZINY
Stuknęła mi setka.
Setny post.
Cieszę się, że istnieje to miejsce.
I nawet nie wyobrażacie sobie, jak cieszę się, że jesteście Wy.
Choć blog powstał przede wszystkim dla mnie samej, by ocalić od zapomnienia te z pozoru nic nieznaczące chwile codzienności.
Utrwalić kadry, które od dawna zapisane były w mojej głowie.
Zapisać myśli, które tłuką się, gdzieś w środku.
To jednak świadomość, że komuś podoba się to, co robię, że zagląda tu od czasu do czasu, napisze od siebie kilka słów... to wszystko jest ogromnie budujące.
Dziękuję, że jesteście.
Dziś, 10 czerwca, urodziny obchodzi mój Kochany Tato!
Mogę śmiało powiedzieć, że gdyby nie On, pewnie tego miejsca by nie było.
Nawet w najodleglejszych wspomnieniach z dzieciństwa widzę Mojego Tatę ... z aparatem - od zawsze.
Do dziś w domu zalega powiększalnik marki "Krokus", kuwety na odczynniki, szczypce, rzutnik do slajdów, całe mnóstwo zdjęć i karton przeźroczy...
To Tato podarował mi swojego Zenitha, uczył i cierpliwie tłumaczył o co w tym wszystkim chodzi.
To z Tatą potrafię po sto razy oglądać te same slajdy czy zdjęcia.
Mama tylko załamuje ręce, gdy widzi Nas schodzących kolejny raz ze strychu z ekranem, rzutnikiem i kartonem.
"Zupełnie nie rozumiem, jak można po sto razy oglądać jedno i to samo."
A właśnie, że można! Tylko trzeba to czuć.
Tę magię zaklęta w kadrze.
Historię zapisaną na przeźroczu.
Emocje ludzi, ich twarze.
Radości i smutki.
I to wszystko zamknięte w jednym małym obrazku.
Dziękuję, Tato! Kocham Cię.
Dziś jedna taka historia. Okiem mojego Taty.
Pewna mroźna zima.
Gniezno, początek lat 80-tych.
Zdjęcia: Mój Tato.
Setny post.
Cieszę się, że istnieje to miejsce.
I nawet nie wyobrażacie sobie, jak cieszę się, że jesteście Wy.
Choć blog powstał przede wszystkim dla mnie samej, by ocalić od zapomnienia te z pozoru nic nieznaczące chwile codzienności.
Utrwalić kadry, które od dawna zapisane były w mojej głowie.
Zapisać myśli, które tłuką się, gdzieś w środku.
To jednak świadomość, że komuś podoba się to, co robię, że zagląda tu od czasu do czasu, napisze od siebie kilka słów... to wszystko jest ogromnie budujące.
Dziękuję, że jesteście.
Dziś, 10 czerwca, urodziny obchodzi mój Kochany Tato!
Mogę śmiało powiedzieć, że gdyby nie On, pewnie tego miejsca by nie było.
Nawet w najodleglejszych wspomnieniach z dzieciństwa widzę Mojego Tatę ... z aparatem - od zawsze.
Do dziś w domu zalega powiększalnik marki "Krokus", kuwety na odczynniki, szczypce, rzutnik do slajdów, całe mnóstwo zdjęć i karton przeźroczy...
To Tato podarował mi swojego Zenitha, uczył i cierpliwie tłumaczył o co w tym wszystkim chodzi.
To z Tatą potrafię po sto razy oglądać te same slajdy czy zdjęcia.
Mama tylko załamuje ręce, gdy widzi Nas schodzących kolejny raz ze strychu z ekranem, rzutnikiem i kartonem.
"Zupełnie nie rozumiem, jak można po sto razy oglądać jedno i to samo."
A właśnie, że można! Tylko trzeba to czuć.
Tę magię zaklęta w kadrze.
Historię zapisaną na przeźroczu.
Emocje ludzi, ich twarze.
Radości i smutki.
I to wszystko zamknięte w jednym małym obrazku.
Dziękuję, Tato! Kocham Cię.
Dziś jedna taka historia. Okiem mojego Taty.
Pewna mroźna zima.
Gniezno, początek lat 80-tych.
Zdjęcia: Mój Tato.
Przepraszam za jakość - to zdjęcie slajdu.
5 cze 2012
O ZDJĘCIACH, KTÓRE "NIE WYSZŁY"
Gdy odebrałam od fotografa swoją pierwszą, po 7 letniej przerwie kliszę, ze zdziwieniem odkryłam, że nie wywołano mi wszystkich odbitek.
Wyglądało, że wszystko z nimi w porządku, a mimo to ich nie było.
"Przeoczenie" - pomyślałam.
Nie wiele myśląc udałam się ponownie do fotografa.
Tłumaczenie jakie uzyskałam wprawiło mnie w dobry humor na najbliższe kilka godzin.
"Widocznie Pan Laborant uznał, że to takie "nieudane" zdjęcia. Rozumie Pani? Takie przypadkowe pstryki."
No cóż! Nikt "normalny" nie fotografuje przecież krzesła czy lampy, prawda? :-)
Wyglądało, że wszystko z nimi w porządku, a mimo to ich nie było.
"Przeoczenie" - pomyślałam.
Nie wiele myśląc udałam się ponownie do fotografa.
Tłumaczenie jakie uzyskałam wprawiło mnie w dobry humor na najbliższe kilka godzin.
"Widocznie Pan Laborant uznał, że to takie "nieudane" zdjęcia. Rozumie Pani? Takie przypadkowe pstryki."
No cóż! Nikt "normalny" nie fotografuje przecież krzesła czy lampy, prawda? :-)
4 kwi 2012
16 mar 2012
28 lut 2012
A MNIE JEST SZKODA...ZIMY
Podczas, gdy ja rozpaczliwie marzę o wiośnie, coraz dłuższych dniach i skąpanych w słońcu przedpołudniach, jest ktoś kto wolałby, by zima wcale nie odeszła.
Śnieg jest fajny.
Można się w nim tarzać do woli, kopać, nurkować, zajadać wystające spod niego gałązki krzewów.
Zimowe spacery są super, bo nie jest tak gorąco i można ciągnąć przez cały spacer z tą samą intensywnością, wcale się nie męcząc.
Zimowe spacery są super, bo nie jest tak gorąco i można ciągnąć przez cały spacer z tą samą intensywnością, wcale się nie męcząc.
No i nie ma tych wstrętnych kleszczy!
(Jeszcze trochę i dokopię się do tego kreta! Serioserio!)
(tu analogowo w 2004 r.: Zenith, Helios 44M-4 58mm/2. Elvis ma 8 miesięcy).
Tak.
Gdyby tylko mógł na pewno zaśpiewałby "A mnie jest szkoda zimy...a mnie jest żal" :-)
Subskrybuj:
Posty (Atom)