O TĘSKNOCIE...

Zatęskniło mi się dziś (mi, miłośniczce zimy) za latem.

By stanąć znów na balkonie, swoim lub takim jak ten,

w mieszkaniu na 9-tym piętrze w Pradze.

Poczuć na policzku ostatnie promienie zachodzącego słońca.

I cieszyć się takim widokiem.

Tęsknicie już do lata? 

DNI TAKIE KRÓTKIE

Jeśli jeszcze nie macie dość moich zachodów...

Teraz wracam z pracy idealnie na taki widok. 

Wczorajszy i dzisiejszy.

Jak się czujecie po zmianie czasu?

Ja lubię długie wieczory. 

I listopad, który potrafię oswoić. 

O MAGII

Czy zachody słońca jesienią nie są bardziej magiczne?

Zaklinam rzeczywistość i do granic możliwości staram się wydłużyć dobę.

Marna ze mnie czarodziejka, bo wciąż, jak na złość trwa tylko 24 godziny.
A moje zaległości się wcale nie zmniejszają :-)

Ale lubię ten czas.
Mój czas. Tu i teraz.
Magia.

 

WEEKEND W TRZECH KADRACH

Pracowity do granic możliwości.

Choć wykradłam też chwilkę dla siebie.

Ze spaceru przynoszę "wywietrzoną" głowę i kieszenie pełne kasztanów.

A w domu roznosi się zapach pieczonej dyni na jutrzejszą zupę.

A jak Wam minął weekend?

O TYM, GDZIE BYŁAM KIEDY MNIE NIE BYŁO

I dlaczego właściwie zniknęłam...

W wielkim skrócie...

Przed świętami Wielkiej Nocy pochłonęła mnie duża akcja charytatywna, 

wymyślona wspólnie z koleżanką, z którą co roku organizuję Szlachetną Paczkę. 

(Ania, jeśli to czytasz - CMOK! :*)

Udało się pomóc dużemu ośrodkowi pomocy społecznej,

 skupiającemu blisko setkę dzieciaków, głównie sierot, 

z różnym stopniem niepełnosprawności, oraz Ośrodkowi Wychowawczemu w Mysłowicach. 

Ogromny zastrzyk pozytywnej energii. Wiele chwil wzruszeń.

Nie kłamał ktoś, kto kiedyś powiedział, że ofiarujący czerpie z pomocy więcej niż ofiarowany.

Zaraz potem była Majówka. Jak co roku "babska", z moimi przyjaciółkami ze studiów.

I remont. Który ciągnął się w nieskończoność.

Ale w końcu sypialnia i salon zaczynają wyglądać tak, jak to sobie wymarzyliśmy.

Między palcami przeleciał mi czerwiec, lipiec, połowa sierpnia.

W pewnym momencie zaczął mnie męczyć ten wirtualny świat.

Coraz bardziej zaczęłam dostrzegać jego obłudę, dwulicowość, 

nierzadko wykreowaną, idyllistyczną rzeczywistość.

Niczego nie znoszę bardziej od fałszu.

I wiecie co jest w tym wszystkim najgorsze?

OCENIANIE.

Ocenianie innych po pozorach, po tym fragmencie życia jakim dzielą się z innymi poprzez bloga,

po strzępkach informacji, po zdjęciach, po zasłyszanych opowieściach....

Długo zastanawiałam się czy chcę tu wrócić.

Czy jest mi to do czegoś potrzebne?

Mój blog na szczęście nigdy nie był miejscem mojego zbytniego uzewnętrzniania się.

Miejscem na wylewanie żali, smutków i zbytniego ekshibicjonizmu.

Był raczej moją fotograficzną wędrówką.

Codziennych chwil łapaniem.

I przez te 4 długie miesiące dostałam od Was tak wiele wyrazów sympatii.

Tyle ciepłych maili z pytaniami, czy na pewno wszystko u mnie w porządku.

Tyle zapewnień, że ktoś wyczekuje na kolejny wpis, na kolejne zdjęcia.

Tyle rozmów wirtualnych, facebookowych...

Chcąc nie chcąc zżyłam się z tym miejscem.

I chcę dalej - nie wiem jeszcze w jakiej formie - być tutaj. 

Bo miejsce to istnieje nie tylko dla mnie.

Istnieje też dla Was.

P.S Puszczam też oczko do wszystkich znajomych z "niewirtualnego świata". 

Nie wiedziałam, że tylu z Was wie o istnieniu tego bloga! 

Tym bardziej mi miło, że tutaj zaglądacie i dopytywaliście kiedy wracam. 

PRZEWROTNOŚĆ

Po raz kolejny los daje mi pstryczka w nos.

I po raz kolejny plany planami.
A życie... życiem.

2014 PLEASE BE GOOD

Życzę Wam, byście umieli cieszyć się z małych chwil.

I dążyli do spełnienia marzeń.

I po cichutku sobie życzę tego samego

GDY KOŃCZY SIĘ DZIEŃ

Kończy się weekend.

Kończy się rok.

Tyle planów rozpierzchło się gdzieś pomiędzy jednym dniem, a drugim.

To był dla mnie bardzo trudny rok.
Trudny, ale i wypełniony szczęściem po brzegi.

A przyszły?
Przyszły...

Będzie jeszcze trudniejszy.

PORANEK MROZEM SKUTY

Mroźny, pogodny poranek. 

Świat w kryształkach lodu zaklęty .

ZMIANA CZASU

I znów wracam o zmroku.

MOJA JESIEŃ

Kawałki mojej jesieni.

TĘSKNOTA

Gdy zbyt długo tęsknię, serce bierze górę nad rozumem.

Jedno krótkie popołudnie.

Kilka godzin.

Oczy nasycone widokiem na zapas.

LAZY SUNDAY

Kończy się niespieszna, leniwa niedziela.

Marzyłam o takim dniu od wielu, wielu tygodni.

Dziś postanowiłam zostać w łóżku i nic nie musieć.

WIECZORY

Wiem, że jeszcze zatęsknię za długimi wieczorami.

NOC PERSEIDÓW

Marzę o tym, by je zobaczyć.

Ale ostatnio nie wiem jak się nazywam.

I chodzę spać o 22:00

WOODSTOCK

Dziś tylko tyle, bo wciąż jeszcze wracam do żywych :-)

Odsypiam.

Pokojowa wioska Kryszny.

NA DOBRANOC

Trudno się dziwić, że kocham tu mieszkać...

A październikowe DOBRANOC wyglądało TAK.

SZCZĘŚCIE

Być nad morzem pierwszy raz od 17 lat i nie zobaczyć choćby końcówki zachodu słońca. 

To byłby prawdziwy pech.

A choć przez chwilę móc zamienić swój widok z okna na góry - na taki.

Bezcenne.

MIGAWKA

Wkrótce więcej.

Żyję ostatnio w niedoczasie.
Doba powinna mieć 48 h.

PO LATACH

Po 17 latach przerwy.

 

Zakochałam się na nowo. 

* * *

To były intensywne trzy dni.
Dni które były mi bardzo potrzebne, by choć na chwilę oderwać się od codziennej bieganiny.

Dziś już wszystko wróciło na swój tor, a ja znów "jak w kołowrotku bezwolnie się kręcę...".