MAŁE SZCZĘŚCIA

Czym dla Ciebie jest szczęście? Pewnie wielu powie, że nie da się tego jednoznacznie określić – to splot wielu czynników, takich jak zdrowie, rodzina, bliscy, pewnie są i tacy, dla których to pieniądze, popularność, czy dobra praca warunkują poczucie spełnienia. Śmiało można stwierdzić, że szczęście nie jedno ma imię i dla każdego jest czym innym. 

Tak naprawdę dobre momenty można odnaleźć każdego dnia. Trzeba tylko się rozejrzeć, by zauważyć drobne gesty, ulotne chwile, które warunkują szczęście. To od nas i naszego nastawienia w dużej mierze zależy to, jak będzie wyglądał nasz dzień. 
 

Dla mnie istotną cegiełką w budowaniu własnego poczucia szczęścia jest spełnianie marzeń. Tych małych, które udaje mi się realizować na co dzień dzięki mojej pasji, ale także tych większych. I jedno z nich udało mi się spełnić podczas tegorocznej majówki. Odwiedziłam Skandynawię, którą uwielbiam i jedyne czego żałuję to, że nie mogłam zostać tam dłużej. 

To właśnie te magiczne chwile kilka dni temu, plaża kilka kroków od Naszego kopenhaskiego mieszkania, szum morza, krzyk mew i spokój, którego tak brakuje na co dzień dały mi wyjątkowe poczucie, że w swoim życiu jestem dokładnie w tym miejscu, w którym być powinnam. Nic się nie dzieje bez przyczyny, a ja mądrzejsza o kolejne potknięcia wiem, że czasem warto uczyć się na błędach. 

Spełniajcie swoje marzenia, bo nic nie daje takiej radości jak fakt, że to, co kiedyś wydawało się nieosiągalne jest nagle w zasięgu ręki.  Nawet te ulotne chwile, małe szczęścia, których trzeba szukać w szarej codzienności mogą uczynić życie piękniejszym.

A Wam co daje poczucie szczęścia?

NA DOBRY SEN...

Przed snem przeglądam zdjęcia znad morza.

Gdyby istniała sztuka teleportacji...

Może przyśni mi się bezludna plaża.
Rześkie, poranne powietrze przepełnione bryzą.
Skrzeczące mewy.
I spacer brzegiem morza z falami łaskoczącymi bose stopy....

SZCZĘŚCIE

Być nad morzem pierwszy raz od 17 lat i nie zobaczyć choćby końcówki zachodu słońca. 

To byłby prawdziwy pech.

A choć przez chwilę móc zamienić swój widok z okna na góry - na taki.

Bezcenne.

PO LATACH

Po 17 latach przerwy.

 

Zakochałam się na nowo. 

* * *

To były intensywne trzy dni.
Dni które były mi bardzo potrzebne, by choć na chwilę oderwać się od codziennej bieganiny.

Dziś już wszystko wróciło na swój tor, a ja znów "jak w kołowrotku bezwolnie się kręcę...".