MY WINTER

Zima za jaką zawsze tęsknię. I jakiej co roku wyczekuję.

Mroźne powietrze, które przy wspinaniu się coraz wyżej i wyżej szczelnie wypełnia każdy pęcherzyk płuc. 

Policzki coraz bardziej zaróżowione. Śnieg, w którym zapadam się po kostki.

Błękitne niebo, mój las i to uczucie...

Że jest pięknie, a mi nic więcej nie potrzeba. 

Tyle wystarczy.

Wracamy, gdy dzień się już kończy.  Przemarznięci do szpiku kości, zmęczeni, z zapasem energii na cały tydzień. 

Czy jest coś piękniejszego? 

NIEDOCZAS

Ostatnia prosta.

Potem już czas zwolni.

Będzie chwila na ciasteczka i dekoracje.

Na wysłanie kartek do najbliższych.

Poszukiwanie ostatnich prezentów.

I idealnej jemioły.

W biegu przeglądam Wasze pięknie ustrojone domy.

Wypieki, które zdają się pachnieć przez monitor.

I czekam na czas, aż sama będę mogła oddać się tym przyjemnościom.

Jeszcze chwila.

Tuż za zakrętem...

WEEKEND W INNYCH BARWACH

Moje słomiano-wdowie weekendy spędzam z nim.

On już z nikim nie musi rywalizować o moje względy.

Jestem cała dla niego.

Naście kilometrów.

Nasz las już taki jesienny!

Wracamy wyciszeni, zmęczeni, trochę mokrzy.

Nie wiem kto bardziej szczęśliwy.

SENTYMENTALNIE

10 minutowy spacer.

Fotoplastykon

W 2012 roku powstało pierwsze zdjęcie.

Rok później jesienna sesja. Przypadkiem powstało podobne.

Teraz to chyba musimy kontynuować tradycję do 18-natski Karolinki :)

Przy okazji bardzo lubię oglądać swoje stare zdjęcia.

Patrzeć jak zmienia się charakter zdjęć, ewoluuje obróbka.

Setki godzin spędzonych przy komputerze, poszukiwanie własnego stylu.

Dążenie do perfekcji.

Uwielbiam.

ODSKOCZNIA

Tu bywam ostatnio najczęściej.

Uciekam od świata.

W lesie powoli budzi się wiosna...

A PO ZACHODZIE SŁOŃCA...

Po powrocie z pracy pozostaje mi jakieś 30 minut do zachodu słońca.

Nie mogąc już znieść myśli, że kolejny piękny dzień przemija, a ja spędzam go w pracy, a później na domowych obowiązkach, dziś, niewiele myśląc, prosto po pracy zabrałam aparat oraz największego miłośnika spacerów i wyszliśmy z domu.

Co prawda słońce zdążyło już zajść za horyzont, ale i tak było pięknie...

Wiał silny wiatr, a z drzew spadał na mnie deszcz ostatnich już liści. 

Jestem tak bardzo wdzięczna za miejsce w jakim mieszkam. 

Miejsce otoczone lasem z obu stron. 

Rzeka, gdzie w dzieciństwie budowaliśmy tamy i kapaliśmy się w lodowatej górskiej wodzie.

 Zapach świeżo ściętego drzewa... 
Nie wiem, gdzie przyjdzie mi żyć za 5 czy 10 lat, ale do tych miejsc zawsze będę wracać z sentymentem.
Ogromnym sentymentem.

KAWAŁKI

Szczecin w kawałkach.

W czerni-bieli.

Z ciężkimi, ołowianymi chmurami.

Pierwszy raz miałam okazję tam być.

Znacie Szczecin?

NIESTYCZNIOWO

Dwa tysiące trzynasty zaskakuje od samego początku.
Chcę wierzyć, że zaskoczy mnie nie tylko wiosną w styczniu.

 
 

SZUFLADA

Dziś sięgam do szuflady, bo chwilowo nie mam czasu na nowe zdjęcia. 
Odliczam dni do weekendu.
4.

 

LENIWIE I SENNIE

Potrzebowałam takiego weekendu. 

Spędzonego we dwoje, bo wspólne weekendy należą do rzadkości.

Senna i leniwa niedziela dobiegła końca.

Witaj nowy tygodniu.

 Czy Wam też na wszystko brakuje czasu? Czy tylko ja nie umiem się ogarnąć?

P.S. Odpowiadając na pytania - co było na ostatnim zdjęciu - to nasionko buczyny :)