MY WINTER

Zima za jaką zawsze tęsknię. I jakiej co roku wyczekuję.

Mroźne powietrze, które przy wspinaniu się coraz wyżej i wyżej szczelnie wypełnia każdy pęcherzyk płuc. 

Policzki coraz bardziej zaróżowione. Śnieg, w którym zapadam się po kostki.

Błękitne niebo, mój las i to uczucie...

Że jest pięknie, a mi nic więcej nie potrzeba. 

Tyle wystarczy.

Wracamy, gdy dzień się już kończy.  Przemarznięci do szpiku kości, zmęczeni, z zapasem energii na cały tydzień. 

Czy jest coś piękniejszego? 

MIŁOŚĆ W GÓRACH - ZAPOWIEDŹ

Miało być deszczowo, mgliście i surowo. 

Tymczasem życie bywa przewrotne i na miejscu przywitało nas piękne słońce.
Gdy wracaliśmy zbierało się na deszcz...

Dziś mała zajawka z sobotnich zdjęć w górach z pewną sympatyczną parą.

Reszta niebawem.

O TYM, GDZIE BYŁAM KIEDY MNIE NIE BYŁO

I dlaczego właściwie zniknęłam...

W wielkim skrócie...

Przed świętami Wielkiej Nocy pochłonęła mnie duża akcja charytatywna, 

wymyślona wspólnie z koleżanką, z którą co roku organizuję Szlachetną Paczkę. 

(Ania, jeśli to czytasz - CMOK! :*)

Udało się pomóc dużemu ośrodkowi pomocy społecznej,

 skupiającemu blisko setkę dzieciaków, głównie sierot, 

z różnym stopniem niepełnosprawności, oraz Ośrodkowi Wychowawczemu w Mysłowicach. 

Ogromny zastrzyk pozytywnej energii. Wiele chwil wzruszeń.

Nie kłamał ktoś, kto kiedyś powiedział, że ofiarujący czerpie z pomocy więcej niż ofiarowany.

Zaraz potem była Majówka. Jak co roku "babska", z moimi przyjaciółkami ze studiów.

I remont. Który ciągnął się w nieskończoność.

Ale w końcu sypialnia i salon zaczynają wyglądać tak, jak to sobie wymarzyliśmy.

Między palcami przeleciał mi czerwiec, lipiec, połowa sierpnia.

W pewnym momencie zaczął mnie męczyć ten wirtualny świat.

Coraz bardziej zaczęłam dostrzegać jego obłudę, dwulicowość, 

nierzadko wykreowaną, idyllistyczną rzeczywistość.

Niczego nie znoszę bardziej od fałszu.

I wiecie co jest w tym wszystkim najgorsze?

OCENIANIE.

Ocenianie innych po pozorach, po tym fragmencie życia jakim dzielą się z innymi poprzez bloga,

po strzępkach informacji, po zdjęciach, po zasłyszanych opowieściach....

Długo zastanawiałam się czy chcę tu wrócić.

Czy jest mi to do czegoś potrzebne?

Mój blog na szczęście nigdy nie był miejscem mojego zbytniego uzewnętrzniania się.

Miejscem na wylewanie żali, smutków i zbytniego ekshibicjonizmu.

Był raczej moją fotograficzną wędrówką.

Codziennych chwil łapaniem.

I przez te 4 długie miesiące dostałam od Was tak wiele wyrazów sympatii.

Tyle ciepłych maili z pytaniami, czy na pewno wszystko u mnie w porządku.

Tyle zapewnień, że ktoś wyczekuje na kolejny wpis, na kolejne zdjęcia.

Tyle rozmów wirtualnych, facebookowych...

Chcąc nie chcąc zżyłam się z tym miejscem.

I chcę dalej - nie wiem jeszcze w jakiej formie - być tutaj. 

Bo miejsce to istnieje nie tylko dla mnie.

Istnieje też dla Was.

P.S Puszczam też oczko do wszystkich znajomych z "niewirtualnego świata". 

Nie wiedziałam, że tylu z Was wie o istnieniu tego bloga! 

Tym bardziej mi miło, że tutaj zaglądacie i dopytywaliście kiedy wracam. 

TĘSKNOTA

Gdy zbyt długo tęsknię, serce bierze górę nad rozumem.

Jedno krótkie popołudnie.

Kilka godzin.

Oczy nasycone widokiem na zapas.

TO, CO DAJE ZIEMIA

Doceniam i korzystam.

Z darów jesieni.
Czerpię pełnymi garściami. 

 

O ZDJĘCIACH

Przeglądając jakiś czas temu albumy ze zdjęciami, ze smutkiem stwierdziłam, że moje zdjęcia kończą się okresie początku studiów.

Dalej już tylko puste strony albumu...

Jestem zdania, że nic nie zastąpi klasycznego albumu - ja najbardziej lubię te duże, ciężkie
z czarnymi stronami do wklejania zdjęć, przełożonymi cieniutkim pergaminem.

Czas nadrobić zaległości!

Na pierwszy ogień poszło 200 zdjęć z ostatnich kilku lat.

Dwieście obrazków.
Historii.
Emocji.
Wzruszeń.
Uczuć.
Wspomnień.

 
Są najmłodsi członkowie rodziny.

Są ukochane miejsca.
Do których tęsknię tak bardzo.

 
Miliony emocji zamkniętych w małym kawałku papieru.

Przyjaciele.
Ci kudłaci...

  

...i ci trochę mniej :)

Oraz opowieści o tym...że początki bywają trudne :-)

A Wy?

Wywołujecie zdjęcia?

W DRODZE...

4.05.2013 r.

W potwornej mgle, błocie, pocie i resztkach śniegu.

Babia Góra zdobyta.

A jak Wam minął długi weekend?

Czy muszę mówić, że mój fantastycznie? :)

 

ZA DNI PARĘ...

Powoli zbliża się majówka.

Naszą małą tradycją stał się babski wypad w góry.

Odliczam dni do przyjazdu Moich Opolanek.
A Wy, macie już plany majówkowe?

  

ZŁOTYMI WIERCHAMI OPATE O WIATR

Jesienne wyprawy w góry z A. stały się już Naszą małą tradycją.
Tym razem padło na jedną z gór Korony Polski.
 
Najbardziej lubię góry jesienią.
Gdy szlaki nieco się przerzedzają, robi się spokojniej, ciszej.
Gdy nie spotyka się na każdym kroku hałaśliwych wycieczek, kolonii.
Jesienne góry nie obfitują już w widoki Pań w japonkach czy baletkach, choć przyznam szczerze, że z trwogą spoglądałam w stronę osób, które postanowiły zdobyć Babią, końcem września w trampkach (?!).

Las, po nocnych opadach przywitał Nas wczesnym rankiem tysiącem zawieszonych na każdej gałęzi kropel. 
I mgłą, bo o błocie nie wspomnę :-)
Im wyżej - tym mgły było więcej i więcej. 
Co chwilę znikała i pojawiała się na nowo, zatapiając wszystko w mlecznobiałej poświacie.
W pewnym momencie zachmurzyło się tak bardzo, że byłam pewna, iż zaraz zacznie padać śnieg.

Było pięknie. Mam ochotę tam wrócić...
Babia Góra zdobyta w pocie, błocie i mgle. 

 

Nie obyło się też bez niemiłych przygód.
Wypadek na trasie, który opóźnił nasze wyjście w góry o dobrą godzinę, nawigacja prowadząca nie-wiadomo-gdzie, dym spod maski mojego samochodu, a na koniec bliskie spotkanie ze ... złodziejem!
Podstępnym złodziejaszkiem, który, już w domu, gdy tylko się odwróciłam, by wypakować plecak ukradł ze stołu dwa oscypki. 
Jestem pewna, że Elvis zrobił to w odwecie za to, że tym razem nie wzięłam go ze sobą...

SPACER W CHMURACH

Ostatni dzień września spędziłam spacerując w chmurach.

I CAN TOUCH THE SKY

Złośliwość rzeczy martwych!
Internet wczoraj zastrajkował, zdjęcia ładowały się całe wieki - dlatego obiecany wpis dopiero dzisiaj.  

Czwartkowy ranek nie wyglądał obiecująco.
Ciemne, ołowiane chmury wisiały nad miastem sprawiając, że Nasze plany stanęły pod znakiem zapytania. 
Na szczęście w niedługim czasie zza chmur wyszło słońce, a my znaleźliśmy się u podnóża góry Żar, by... szybować.

Tak, tak! Miałam okazję lecieć szybowcem i .... ach!
Jakie to cudowne uczucie!
Tam wysoko - wszystko nagle wydaje się takie... nieznaczące.
Nie liczy się nic. Tylko przestrzeń.
Chcę jeszcze raz! Chcę jeszcze MILION razy! 

ZAPOWIEDŹ

Mała zapowiedź jutra.
A co jutro?
Dużo zdjęć! 
Dużo kolorów!
Dużo wrażeń!  

KROK DO PRZODU

Krok do przodu.
Trzy kroki w tył.
W ten sposób nigdy nie dojdziemy na szczyt.

 

MAJÓWKOWO

Wczoraj na jednym z portali ktoś napisał, że powrót do rzeczywistości po tak długim "weekendzie" jest jak zderzenie z betonem po skoku z 11 piętra. 
To prawda.  
Wciąż nie mogę się odnaleźć. 
 Bałagan w zdjęciach jest nie do ogarnięcia, choć powoli zaczynam nad tym panować. 

A jak Wasza majówka?
O mojej mogę powiedzieć tyle, że zrobiłam stanowczo zbyt mało zdjęć. 
Mniej niż chciałam.
Nie było czasu, a  do tego chodzenie z dwoma aparatami to nie najlepszy pomysł :-)

Dziś zabieram Was w góry.



Udanego tygodnia!

W GÓRACH JEST WSZYSTKO, CO KOCHAM

Nigdy nie pisałam tu o tym, jak bardzo kocham góry.

Miłością absolutną. Taki lokalny patriotyzm chyba.
Mogłabym wiele pisać o tym, jakim uwielbieniem darzę ich majestat, spokój i piękno.
Ale każdy, kto kocha góry - wie, o czym mówię.

***

Bywam w górach dużo rzadziej niż bym chciała. 
Stąd jedno z moich postanowień noworocznych.
Ale nie o tym!
W następny weekend pierwsze wyjście w góry w tym roku!
Moje drogie Opolanki znów mnie odwiedzają!
Zamierzam wyciągnąć je w góry i dać wycisk tym małym "mieszczuszkom", a co!
(Żeby tylko nie okazało się, że mają lepszą kondychę ode mnie!)
To będą trzy babskie dni, do których niecierpliwie odliczam czas.
Stęskniłam się niemiłosiernie.




Tymczasem godzinę drogi od domu....

Góry nade mną jak niebo, a niebo nade mną jak góry...