DLA NICH

Za wspaniałe, beztroskie dzieciństwo będę im dziękować. 

Za to, że zawsze mogę na nich liczyć.

Za dobre serce i dobrą radę.

Za to, że w pewnym momencie pozwolili mi wybrać swoją drogę, a gdy po jakimś 

czasie wróciłam z podkulonym ogonem do domu, bo jednak to oni mieli rację

nie krytykowali, 

nie mówili "a nie mówiłam/em",

nie prawili kazań.

Za to, że po prostu są właśnie tacy, jacy są.

Moi najcudowniejsi rodzice.

SEZON - CZAS START

Pierwsze w tym sezonie.

Lepszego prezentu urodzinowego

 mój tato- zapalony grzybiarz- chyba nie mógł sobie wymarzyć ;-)

Lubicie grzybobranie?

MAMIE...

" Najlepsze u mamy jest to, że ją mamy".

/J.Kulmowa/

Zatem dla Ciebie - za to, że jesteś, mamo!

Twoje ulubione.

PRZEMIJANIE

W ostatnich dniach szczególnie myślę o tych, których już nie ma.
Za każdym razem, z tym samym nieopisanym zachwytem wertuję stare karty albumów rodzinnych. 
Wdycham zapach ciężkich kart przełożonych delikatnym pergaminem, nie rzadko mocno wysłużonym.
Na nich często nie znane mi postaci, których historii zapewne nigdy już nie poznam. 
Szukam podpowiedzi na odwrocie zdjęć, ale znajduję tam jedynie daty naszkicowane charakterystycznym pismem dziadka.
Jego stolarskim ołówkiem. 

Pamięć o nich trwa dopóty, dopóki ktoś wertuje te karty...

10 LIPCA

Chciałabym tu dzisiaj tyle napisać.
O tym, ile Ci zawdzięczam, Mamo.
O tym, za co chciałabym przeprosić.
I za co dziękuję. 
Zamiast tego nie napiszę nic.
Bo Ty wiesz, Mamo.
Wiesz, jak bardzo Cię kocham.

Urodzinowe niezapominajki.
Dla Ciebie, Mamo.
Jak za dawnych lat.

 

100 I URODZINY

Stuknęła mi setka.
Setny post.
Cieszę się, że istnieje to miejsce.
I nawet nie wyobrażacie sobie, jak cieszę się, że jesteście Wy.
Choć blog powstał przede wszystkim dla mnie samej, by ocalić od zapomnienia te z pozoru nic nieznaczące chwile codzienności. 
Utrwalić kadry, które od dawna zapisane były w mojej głowie. 
Zapisać myśli, które tłuką się, gdzieś w środku.
To jednak świadomość, że komuś podoba się to, co robię, że zagląda tu od czasu do czasu, napisze od siebie kilka słów... to wszystko jest ogromnie budujące.
Dziękuję, że jesteście. 

Dziś, 10 czerwca, urodziny obchodzi mój Kochany Tato! 
Mogę śmiało powiedzieć, że gdyby nie On, pewnie tego miejsca by nie było.
Nawet w  najodleglejszych wspomnieniach z dzieciństwa widzę Mojego Tatę ... z aparatem - od zawsze.
Do dziś w domu zalega powiększalnik marki "Krokus", kuwety na odczynniki, szczypce, rzutnik do slajdów, całe mnóstwo zdjęć i karton przeźroczy...
To Tato podarował mi swojego Zenitha, uczył i cierpliwie tłumaczył o co w tym wszystkim chodzi.

      
To z Tatą potrafię po sto razy oglądać te same slajdy czy zdjęcia.
Mama tylko załamuje ręce, gdy widzi Nas schodzących kolejny raz ze strychu z ekranem, rzutnikiem i kartonem. 
"Zupełnie nie rozumiem, jak można po sto razy oglądać jedno i to samo."
A właśnie, że można! Tylko trzeba to czuć.
Tę magię zaklęta w kadrze.
Historię zapisaną na przeźroczu.
Emocje ludzi, ich twarze.
Radości i smutki. 
I to wszystko zamknięte w jednym małym obrazku.


Dziękuję, Tato! Kocham Cię.




Dziś jedna taka historia. Okiem mojego Taty.
Pewna mroźna zima.
Gniezno, początek lat 80-tych.
Zdjęcia: Mój Tato.

Przepraszam za jakość - to zdjęcie slajdu.

 

MAMO...

Zawsze w dzieciństwie dostawała ode minie bukiet.
Bukiet polnych kwiatów.
 
Gdy wyprowadziłam się z domu, to za Tobą Mamo najbardziej tęskniłam.
Za Naszymi porankami z kawą. 
Pogaduchami na progu domu. 
Wspólnym pieczeniem.
Mimo, że dzieliło Nas niemal 250 km, potrafiłaś wyczuć w moim głosie najmniejszą troskę, najmniejszy nawet problem, który właśnie mnie trapił. 
Dziś choć, jesteś blisko, nie mamy dla siebie tyle czasu, ile byśmy chciały. Wiem.


Dziękuję Mamo!
Za to, że jesteś.
Że wciąż tyle się od Ciebie uczę.
Że ufałaś i wybaczałaś, gdy to zaufanie zawiodłam.

 


 

NIEDZIELA

Leniwa niedziela.
Za oknem zimno, mokro, deszczowo...
Najlepszym pomysłem jest zostanie w domu. 
Lucek* szukający ciepła na moich kolanach.

***

* Lucek = Lucyfer. Bo czarny.

                               

RODZINNIE

Święta były czasem spotkań z dawno niewidzianymi.
Bardzo lubię te spotkania. 
Niezwykle rzadkie, ale i pełne emocji.

I kocham tę dziecięca ciekawość świata!
Uwielbiam!

Przy okazji. 
Dziś Światowy dzień czekolady! 
Co powiecie na dwukolorowe muffinki z czekoladowymi groszkami? :-)