MY WINTER

Zima za jaką zawsze tęsknię. I jakiej co roku wyczekuję.

Mroźne powietrze, które przy wspinaniu się coraz wyżej i wyżej szczelnie wypełnia każdy pęcherzyk płuc. 

Policzki coraz bardziej zaróżowione. Śnieg, w którym zapadam się po kostki.

Błękitne niebo, mój las i to uczucie...

Że jest pięknie, a mi nic więcej nie potrzeba. 

Tyle wystarczy.

Wracamy, gdy dzień się już kończy.  Przemarznięci do szpiku kości, zmęczeni, z zapasem energii na cały tydzień. 

Czy jest coś piękniejszego? 

WILK

Pojawił się już tu kiedyś, ale jest dla mnie tak ważny, że zasługuje na osobny post.

Mój wilczek. A może Elvis?

Miało być prosto i geometrycznie. Malowany farbami na grubym kartonie.

Stworzony przez nietuzinkową osobę, z ogromnym talentem.

Jeszcze o niej usłyszycie :-)

Tymczasem jeśli szukacie pomysłu na prezent dla kogoś bliskiego, kto lubi niebanalne dodatki do wnętrz,
 to ja polecam właśnie tę wspaniałą artystkę. 

I przy okazji moją przyjaciółkę ze szkolnej ławki. 

WEEKEND W INNYCH BARWACH

Moje słomiano-wdowie weekendy spędzam z nim.

On już z nikim nie musi rywalizować o moje względy.

Jestem cała dla niego.

Naście kilometrów.

Nasz las już taki jesienny!

Wracamy wyciszeni, zmęczeni, trochę mokrzy.

Nie wiem kto bardziej szczęśliwy.

JANUARY MOMENTS

 

 

To już rok, odkąd publikuję tu comiesięczne migawki prosto z mojego telefonu.

 

Od momentu SZP w listopadzie, gdy nie miałam na nic czasu, 

wypadłam z blogowego rytmu i już nie umiem wrócić.  

Chciałabym, bo planów i pomysłów było całe mnóstwo. 

Ale mnie jakby mniej.

 

Chyba zgubiłam gdzieś tę iskierkę, która mnie napędzała... 

Styczeń. 

Od wiosny - do zimy.

Wychodząc do pracy nie zastaję już zupełnej ciemności.
A i na balkonowy zachód słońca udaje mi się zdążyć.

Dużo spacerowaliśmy .

Ja i Elvis.

Przesiadujemy w lesie, bo tam oboje jesteśmy najszczęśliwsi.

Las wycisza, pozwala dogonić myśli. 
Wracamy zmęczeni.

  Ja z różowymi policzkami, On z wywieszonym jęzorem.

Szczęśliwi.

 

find me 

 

ŚWIAT WE MGLE

Sobota.

Wcześnie rano.

Zabieram Elvisa i wychodzimy.

Wiadomo - kierunek las.

Nie zraża Nas ani błoto, ani mgła.

Ładujemy akumulatory na cały tydzień.

Ktoś się chyba nie wyspał...

A PO ZACHODZIE SŁOŃCA...

Po powrocie z pracy pozostaje mi jakieś 30 minut do zachodu słońca.

Nie mogąc już znieść myśli, że kolejny piękny dzień przemija, a ja spędzam go w pracy, a później na domowych obowiązkach, dziś, niewiele myśląc, prosto po pracy zabrałam aparat oraz największego miłośnika spacerów i wyszliśmy z domu.

Co prawda słońce zdążyło już zajść za horyzont, ale i tak było pięknie...

Wiał silny wiatr, a z drzew spadał na mnie deszcz ostatnich już liści. 

Jestem tak bardzo wdzięczna za miejsce w jakim mieszkam. 

Miejsce otoczone lasem z obu stron. 

Rzeka, gdzie w dzieciństwie budowaliśmy tamy i kapaliśmy się w lodowatej górskiej wodzie.

 Zapach świeżo ściętego drzewa... 
Nie wiem, gdzie przyjdzie mi żyć za 5 czy 10 lat, ale do tych miejsc zawsze będę wracać z sentymentem.
Ogromnym sentymentem.

PO PIERWSZE CZEREŚNIE

Jako pierwsze w Naszym sadzie dojrzewają czereśnie.

Czekam z niecierpliwością na resztę...

Są i tacy co lubią czereśnie prosto z drzewa...

O ZDJĘCIACH

Przeglądając jakiś czas temu albumy ze zdjęciami, ze smutkiem stwierdziłam, że moje zdjęcia kończą się okresie początku studiów.

Dalej już tylko puste strony albumu...

Jestem zdania, że nic nie zastąpi klasycznego albumu - ja najbardziej lubię te duże, ciężkie
z czarnymi stronami do wklejania zdjęć, przełożonymi cieniutkim pergaminem.

Czas nadrobić zaległości!

Na pierwszy ogień poszło 200 zdjęć z ostatnich kilku lat.

Dwieście obrazków.
Historii.
Emocji.
Wzruszeń.
Uczuć.
Wspomnień.

 
Są najmłodsi członkowie rodziny.

Są ukochane miejsca.
Do których tęsknię tak bardzo.

 
Miliony emocji zamkniętych w małym kawałku papieru.

Przyjaciele.
Ci kudłaci...

  

...i ci trochę mniej :)

Oraz opowieści o tym...że początki bywają trudne :-)

A Wy?

Wywołujecie zdjęcia?

GDZIE JEST ELVIS?

Kto znajdzie Elvisa? :-)

W upalne dni, takie jak dziś okropnie szkoda mi mojego psiaka.
Wyższe temperatury dają mu się we znaki, więc latem przedpołudnia najczęściej spędza w domu. 
Szuka też gdzie może - odrobiny cienia.

Elivs w tym roku kończy 10 lat - jest więc już nie młodym psiakiem.

Nie potrafię sobie wyobrazić czasu, gdy go zabraknie...

Niezawodna nora pod iglakiem - oaza cienia.

 

Zastanawiam się jakie zdjęcia najchetniej oglądacie na blogu.

Czy taka forma - jak do tej pory Wam odpowiada?

A może coś byście zmienili?
Czegoś więcej/czegoś mniej...

WYPATRUJĄC WIOSNY

- "Elvisku, wypatrujesz wiosny?"

  

 - "Ależ skąd!"

Chyba tylko mój pies nie czeka na wiosnę....

* * * 

Tymczasem spóźnione nieco wyniki łazienkowego konkursu :-)

Panie z firmy Velvet z nadesłanych zdjęć wybrały trzy, uzasadniając swój werdykt następująco:

"Nie tylko pokazano na nich detale tworzące nastrój w łazience, ale również naszym zdaniem są ładnie wykonane i każda z nas znalazła w nich łazienkę, którą mogłaby mieć". 

Ja zgadzam się w 100% z werdyktem, a autorom poniższych prac serdecznie gratuluję!

 

O TYM KTO KOCHA ZIMĘ

Zimę kochamy oboje.
Ja, choćby za "moją Narnię" za oknem.
Spacery w ośnieżonym lesie, gdzie wyjątkowo cicho o tej porze roku.
A Elvis?
On też ją smakuje na swój sposób :-)

LENIWIE

Leniwa i gorąca sobota.

Zakładam słomiany kapelusz i odpoczywam w ogrodzie.

Wieczorem zamienię go na czerwony z napisem "POLSKA".
I będę mocno trzymać kciuki za Naszych! :-)

Elvis już wie kto wygra ;-)

DOBRANOC

Mam nadzieję, że jaki początek weekendu - taki cały weekend, bo dzisiejszy dzień był fantastyczny.

Spotkanie, z tych, które są stanowczo są zbyt rzadko.

I których tak bardzo brakuje. 

Tymczasem - dobrej nocy i spokojnych snów! 

I by weekendowe plany ziściły się w całości!

O OGRODZIE I OBIECANEJ STOKROTCE

, To jasne że to nie "tegoroczna" stokrotka.

Zapewne grudniowa - wszak grudzień w tym roku był bardzo wiosenny. Jakoś przezimowała pod śniegową pierzynką.

Ale wcale mi to nie przeszkodziło w ucieszeniu się jej widokiem.

Wiem.
Jedna stokrotka wiosny nie czyni. 

Zdaje sobie sprawę, że dopiero początek marca i tak dalej...

Że jeszcze możemy poczuć oddech zimy na plecach.

Ale ostatni weekend pachniał już wiosną.

W ogrodzie czuć zapach wilgotnej ziemi. 

Przebiśniegi dumnie prężą się ku słońcu, a błękitne niebo napawa optymizmem. 

Chyba najwyższa pora obudzić się z zimowego snu...