SHARE WEEK 2015

Blogowy świat uwielbiam. Są miejsca, które odwiedzam codziennie, są i takie, gdzie wpadam od czasu do czasu. Jedne znam od dawna, na inne trafiłam zupełnie przypadkiem. Inspirują, uczą, bawią. Lubię te, gdzie widzę pasję, zaangażowanie, bez przepychanek, kłótni i próżności. Bez nachalnej reklamy, nastawienia tylko na zysk i profity płynące od sponsorów.

Akcje takie jak SHARE WEEK - bardzo lubię! To dla mnie możliwość poznania nowych, ciekawych, inspirującyh miejsc. Dlatego chętnie się przyłączam do inicjatora akcji - Andrzeja Tucholskiego z jestkultura.pl

 

Uwielbiam blogi kulinarne, z pięknymi zdjęciami, od których ciężko oderwać wzrok.

Blogi wnętrzarskie, gdzie mnóstwo inspiracji, po które chętnie sięgam zwłaszcza teraz, gdy na głowie same remonty i przebudowy.

Blogi z zdjęciami, które są dla mnie idealne i motywują mnie do tego, by wciąż starać się być lepszym fotografem i dążyć do perfekcji. I ciężko wymienić te naj, naj, bo takich po prostu nie ma, a raczej jest ich zbyt wiele, by jeden wpis pomieścił tę listę. Zresztą o moich ulubionych blogach pisałam całkiem niedawno TUTAJ.

Dlatego dziś mam dla Was kilka moich ostatnich odkryć, z którymi chętnie się z Wami podzielę.

1. VANILLA ISLAND 

"Vanilla Island to fotoblog o spełnianiu marzeń, większych i mniejszych wyprawach, naszej codzienności, a przede wszystkim o tym jak nasz synek poznaje świat." - pisze autorka, Kasia. Kasia to moja koleżanka :-) Gdy wybrali się z mężem w podróż dookoła świata, z zapartym tchem śledziłam ich bloga, zachwycałam się cudnymi zdjęciami z najodleglejszych zakątków świata. Odkąd na świecie pojawił się ich synek - wcale nie zrezygnowali z podbojów świata, nadal podróżują, już z Maleństwem i wciąż zachwycają przepięknymi fotografiami. Kasia bloguje od niedawna, ale wróżę jej wielką blogową karierę.

2. KAMERALNA

Chyba nie ma nikogo, kto by nie znał tego bloga. "Ponieważ nie jestem osobą, która lubi epatować sobą na każdym kroku, dlatego nazwa kameralna idealnie pasuje i do mnie, i do tego miejsca.". I to właśnie cenię. Dorota znalazła złoty środek, którego od zawsze poszukuję. To nad czym zawsze się zastanawiałam - pozostać zupełnie anonimowym blogerem czy ujawniać się w sieci. Czasem mam wrażenie, że niektórzy blogerzy pokazują czytelnikom dużo... za dużo. Znam każdy kąt ich mieszkania, wiem, jak wygląda ich sypialnia, ich dziecko rozpoznałabym bez problemu na ulicy... Kameralna jest blogiem, który poza treścią cenię właśnie za umiejętność znalezienia równowagi - bez przesadnego ekshibicjonizmu. 

3.  MY FULL HOUSE

Odkryłam zupełnie niedawno. I ja, fanka Skandynawii - zupełnie przepadłam. Autorka przez 11 lat mieszkała w Danii, więc co tu dużo mówić - zna się na rzeczy :-) 

 

A jakie są Wasze typy? Podzielcie się linkami do ciekawych miejsc! Chętnie poznam nowe, inspirujące blogi. Pozwólcie się zachwycić :)

 

BEZ TEGO ANI RUSZ!

Nie wiem, co każda kobieta powinna mieć w torebce, bo każda z nas jest inna i ma inne potrzeby. Nie wiem też jakie są rzeczy, bez których nie da się żyć, ani co jest obowiązkowym must have.  Zdradzę Wam za to bez czego ja nie ruszam się z domu każdego dnia.

1. Kubek, a w nim obowiązkowo woda z cytryną i imbirem. Od tego zaczynam każdy dzień, zabieram ze sobą do samochodu jadąc do pracy.  Polecam każdemu przed śniadaniem zacząć od takiego oczyszczającego napoju :) Kubek od dziewczyn z bloga Love2work :)

2. Terminarz. Bez niego ani rusz. To tutaj zapisuję wszystkie sprawy do ogarnięcia, terminy sesji, czy pomysły, które wpadną mi do głowy. Ten piękny kalendarz wygrałam u jednej z moich ulubionych fotografek.

3. Telefon. O tym jaki jest niezbędny przekonuję się wtedy, kiedy zdarza mi się go zapomnieć :-)))

A skarpetki wszelakie wprost uwielbiam!

Macie swoje ulubione przedmioty, bez których nie ruszacie się z domu? 

To już ostatni dzień wyzwania blogowego u Uli. To była ciekawa i bardzo fajna odskocznia od codzienności :)

MOJA NOWA OBSESJA

Staram się wywoływać zdjęcia z aparatu - raczej nie robię tego na bieżąco, ale od czasu do czasu, za to w hurtowych ilościach. Uważam bowiem, że oglądanie zdjęć na komputerze nigdy nie zastąpi wertowania stron albumu, dużego, ciężkiego, ze stronami przełożonymi delikatnym pergaminem. Uwielbiam te chwile pełne wspomnień i wzruszeń. Na szczęście w moim domu fotografia zawsze była bardzo ważna, nie tylko dla mojego taty - wspomniałam o tym TUTAJ , ale i dziadka od strony mamy (KLIK). W moim domu pełno albumów, slajdów, pocztówek, kilka starych aparatów, a nawet sprzęt do wywoływania by się znalazł :)

Ale dziś nie o tym.

Ostatnio oszalałam zupełnie na punkcie możliwości wywołania zdjęć z telefonu, a konkretnie tych publikowanych na INSTAGRAMIE. Nigdy nie pomyślałabym, że te małe kwadraty wywołają we mnie tyle radości :) 

Czyż nie są cudne? 

TRZY SPOSOBY NA... UDANY DZIEŃ!

1. WYŚPIJ SIĘ!

Nie wiem jak Wy, ale ja jestem okropnym śpiochem. Może to kwestia przyzwyczajenia, ale muszę spać przynajmniej 7 godzin dziennie (i tyle zazwyczaj śpię w tygodniu), bo inaczej kolejnego dnia jestem zupełnie nie do życia - rozdrażniona, zmęczona, nie potrafiąca się na niczym skupić. Kompletne rozmemłanie. Sen to u mnie podstawa udanego dnia.

2. WŁĄCZ POZYTYWNE MYŚLENIE

Jeśli od rana zakładasz, że dzień będzie beznadziejny, pogoda jest do bani, a Tobie nic się nie chce - to najpewniej tak właśnie będzie. Szukaj pozytywów w każdej sytuacji, nastaw się optymistycznie, ciesz się z drobnostek - jak zapach kawy o poranku czy śpiew ptaków ( tak, mnie to cieszy! może jestem dziwna?). Powiedz sobie głośno "To będzie dobry dzień". I uśmiechnij się!  To działa! 

3. RÓB TO CO KOCHASZ

Nawet jeśli Twoja praca nie jest tą wyśnioną, to wcale nie oznacza, że masz rezygnować z marzeń. Miej pasję i ją pielęgnuj. Może to być bieganie, pieczenie słodkości czy szydełkowanie. Rozwijaj się, dąż do tego by być lepszym w tym co robisz, a poczujesz spełnienie. Dla mnie, jak wiecie, odskocznią jest fotografia. Trzymając aparat w rękach jestem szczęśliwa!

A Wy? Macie jakieś sposoby na to, by uczynić dzień lepszym?

Ja dodałabym jeszcze jeden punkt... 

4. Pyyyyyyyszna kawa!

Post powstał w ramach wiosennego wyzwania na blogu www.senmai.pl

NAJLEPSZA DOMOWA GRANOLA

Wiosna to dobra pora na mały detox, na zmianę nawyków żywieniowych. W końcu, która z nas nie chciałaby pozbyć się kilku kilogramów, które dziwnym trafem "przyplątały" się po zimie? :-)

Podstawą są pełnowartościowe śniadania, a żeby nie było nudo- od czasu do czasu można pozwolić sobie na pyszną granolę.

Odkąd odkryłam TEN przepis na stałe zagościła w moim menu. Idealna z jogurtem naturalnym na śniadanie, doskonała do deserów. Uwielbiam! Pachnie tak obłędnie, że i na "surowo" zdarza mi się wcinać :-)

I co najważniejsze łatwo przygotować ją samodzielnie w domu! Jest doskonałą alternatywą, do sklepowych mieszanek nafaszerowanych cukrem i tablicą Mendelejewa. Wypróbujcie sami :)

MOJE PLANY NA WIOSNĘ

Ostatni weekend nie pozostawił wątpliwości. Czuć ją w każdym cieplejszym promyku słońca i w śpiewie ptaków. To chyba już...

Tym razem postanowiłam zmobilizować się do wiosennego wyzwania u Uli :)

Nie lubię planować, bo życie często nasze plany weryfikuje po swojemu. I bez planów wiem, że marzec będzie bardzo pracowity, ale dzięki planom, listom rzeczy do odhaczenia jestem w stanie racjonalnie sobie wszystko zorganizować i w tym całym przedwiosennym rozgardiaszu wyrwać jeszcze kilka chwil dla siebie.

Bo zaplanować trzeba tegoroczną grządkę, kupić nasiona. W zasadzie najwyższa pora by już wypełnić dom zapachem świeżej ziemi i w każdym wolnym miejscu ustawić doniczki, rozsadniki i mini szkalrenki. Czas znaleźć trzeba na doprowadzenie roweru do stanu używalności. Bo plan jest taki, by rower wrócił do łask. I ostatni z najważniejszych i chyba najprzyjemniejszych... trzeba w końcu zaplanować rozbudowę poddasza. Nasza koncepcja zmienia się średnio kilka razy do roku. Jedno jest pewne. Musi być antresola i miejsce na moje biuro. 

A jakie są Wasze plany na wiosnę? :)

APETYCZNY PROJEKT

Jak wspomniałam w ostatnim poście - Ola z Apetycznego Wnętrza zaprosiła mnie do kolejnego już APETYCZNEGO PROJEKTU. Dlaczego warto być blogerem? Co blog zmienił w moim życiu? Czy w ogóle warto bawić się w blogowanie? 

OD KIEDY BLOGUJĘ: grudzień 2011

KIM JESTEM NA CO DZIEŃ: od 8- 16 pracuję w pracowni architektury, poza tym zajmuję się także zawodowo fotografią w każdej wolnej chwili, głównie w weekendy, więc można rzec, że pracuję na dwóch etatach. Mam nadzieję, że za jakiś czas, i to całkiem niedługo, będę mogła na dobre porzucić etat na rzecz fotografii  :-)

MÓJ BLOG TO: moja mała fotograficzna wędrówka przez codzienność, to łapanie ulotnych chwil, które pragnę zachować na potem, moja mała wirtualna odskocznia...

TWÓJ BLOGOWY SUKCES I PORAŻKA ...

Dzięki blogowi i codziennemu obcowaniu z fotografią zrobiłam niesamowity postęp, zaczęłam nie tylko coraz więcej fotografować, ale także robić coraz lepsze zdjęcia.  Przeglądając swoje ulubione fotograficzne blogi starałam się dążyć do ideału, szukając jednocześnie własnego stylu. Dziś wracając do swoich zdjęć w archiwum bloga widzę, jaki milowy krok zrobiłam jeśli chodzi o obróbkę. Blog dał mi motywację. 
Porażka blogowa… dotąd takiej nie odnotowałam. No, może poza kilkumiesięczną przerwą. Blogowanie zwyczajnie mnie zmęczyło, czułam, że się wypaliłam, że męczy mnie już trochę ten blogowy, wyidealizowany świat. Na szczęście szybko mi przeszło :) 

CO ZMIENIA BLOG W TWOIM ŻYCIU ...

Blog mnie motywuje. Uczy systematyczności, a także zarządzania swoim czasem, co zawsze było moją słabą stroną.  Daje pozytywnego powera. Dzięki blogowi poznałam całe mnóstwo ciekawych, fantastycznych ludzi. Wiele z tych znajomości pielęgnuję do dziś, nie były to jednorazowe spotkania. Cieszę się, że otaczają mnie tak kreatywne i pełne pozytywnej energii osoby. Trzeba jednak pamiętać o tym, o czym pisała Scraperka w swoim poście. W blogowych znajomościach, tak jak w życiu - można się boleśnie rozczarować, gdy zaufa się nieodpowiedniej osobie.

CO CIĘ  MOTYWUJE DO BLOGOWANIA ...

Skłamałabym, gdybym napisała, że bloguję tylko dla siebie. Nie ukrywam, że motywuje mnie to, gdy ktoś zagląda na mojego bloga i podoba mu się to, co robię, napisze dobre słowo, komentarz, maila. Gdy miałam kilkumiesięczną przerwę w blogowaniu, moje małe blogowe wypalenie, dostawałam całe mnóstwo maili, wiadomości na facebooku, czy oby na pewno wszystko w porządku, co się dzieje, że nie piszę, dlaczego  taka cisza u mnie, jak moje zdrowie. Poczułam, że tam za szklanym ekranem jest ktoś, kto się martwi, komu zależy, kto czeka. To miłe i bardzo motywujące. Dziękuję! To właśnie dzięki Wam ten blog istnieje...

OPISZ POKRÓTCE, JAK WYGLĄDA DZIEŃ BLOGERA...

Mój dzień wygląda zupełnie zwyczajnie. Pracuję od 8-16, po powrocie ogarniamy razem z mężem takie przyziemne rzeczy jak obiad oraz całą masę innych domowych obowiązków od prania, prasowania po wyjście z psem. Na blogowanie najczęściej mam czas wieczorem. W weekendy za to mam więcej czasu na zdjęcia i w zimowe dni, które są ciemne i krótkie,  to właśnie w weekendy staram się zaplanować posty na najbliższy tydzień oraz wykonać zdjęcia. 

JESTEŚ BLOGEREM, JESTEŚ EKSPERTEM, W CZYM I KOMU MOGŁABYM DORADZIĆ...

Mój blog to głównie zdjęcia. Myślę, że to jest dziedzina, w której czuję się najlepiej, choć z całą pewnością nie uważam się za eksperta :-)

MOJA ZŁOTA ZASADA BLOGERA ...

Ćwiczenie czyni mistrza!

W dzisiejszych czasach dobry blog cechuje się kilkoma rzeczami.
To przede wszystkim dobra treść, lekkie pióro autora. Czytelny, przejrzysty i nowoczesny layout. Systematyczność w publikowaniu treści, powiązanie bloga z mediami społecznościowymi i pewnie jeszcze cała masa innych czynników, które sprawiają, że stajesz się popularnym bloggerem i nagle odnajdujesz swoje nazwisko w rankingu Kominka. Czynników, o których nie mam pojęcia.
Nie uważam się za blogowego eksperta. Nie znam 1001 sposobów, by Twój blog stał się modny/popularny/bardziej poczytny*(*niepotrzebne skreślić) 
Sama przeżywałam blogowe wzloty i upadki. Znikałam na jakiś czas, gdy potrzebowałam odpocząć od blogosfery.
Wiem jedno. Jedną z cech wyróżniających bloga są zdjęcia. Dobre zdjęcia.
Możesz korzystać z gotowych zdjęć, które oferują tzw. banki zdjęć. Tym sposobem nie będziesz musiał się martwić, że nie masz zdjęcia na dany temat, o którym akurat piszesz, ot, wpisujesz frazę w wyszukiwarkę, a bank zdjęć proponuje zdjęcia na dany temat.
A co jeśli Twój blog prezentuje Twoje rękodzieło, kulinarne arcydzieła, codzienność Twojego dziecka lub piękne wnętrza? 

Pozostaje zakasać rękawy, wziąć aparat w dłoń i … pstrykać. 

Patrząc na swoje zdjęcia z początku bloga załamuję ręce. Jednak codzienny kontakt z aparatem przyniósł efekty, robienie wielu zdjęć przyniosło efekty! Jestem samoukiem. Nigdy nie kończyłam żadnego kursu czy to fotografii czy obróbki. Do wszystkiego doszłam sama i jestem z tego dumna. Często dostaję zapytania „czemu moje zdjęcia są takie słabe? Co robię źle?".
Praktyka, moi Drodzy, PRAKTYKA. Tego nie da się przeskoczyć. Nawet jeśli skończysz kurs fotografii, to wciąż masz tylko wiedzę głównie teoretyczną. Praktykę nabywa się latami. Także nie marudź, bierz aparat w dłonie i pstrykaj. Potem baw się obróbką, oglądaj tutoriale na YT, czytaj artykuły na temat obróbki, szperaj po forach fotograficznych– a po czasie zobaczysz, że Twoje zdjęcia będą coraz piękniejsze. Ćwiczenie czyni mistrza :-)

P.S Nigdy nie kradnij zdjęć z internetu. To, że coś znajdujesz w google - nie znaczy, że jest "niczyje". Pamiętaj, że za kradzież zdjęć grozi odpowiedzialność karna.

A jaka jest Wasza blogowa historia. Podzielcie się nią, bo bardzo chętnie dowiem się o Was, drodzy czytelnicy ciut więcej :) Co daje Wam blogowanie? Warto być blogerem?

Zachęcam też do przeczytania innych historii na stronie APETYCZNEGO PROJEKTU.

DLACZEGO WARTO BYĆ BLOGEREM?

No, właśnie?

Dlaczego??

I czy w ogóle warto?

Ola z bloga Apetyczne Wnętrze już po raz trzeci zaprosiła mnie do swojego projektu.

Razem z pozostałymi blogerkami, biorącymi udział w tym przedsięwzięciu postaramy się odpowiedzieć na pytania, które nurtują nie tylko tych, którzy przymierzają się do rozpoczęcia swojej przygody z blogowaniem, ale także tych, którzy blogują już jakiś czas, lecz nagle poczuli "wypalenie zawodowe" i nie odnajdują już dawnej radości z blogowania.

Mam nadzieję, że będziecie śledzić APETYCZNY PROJEKT, bo będzie to dla nas wszystkich okazja, by trochę lepiej się poznać. Liczę, że podzielicie się także swoimi historiami. 

Jak Wam się podoba ten pomysł? :)

Ja już nie mogę się doczekać wpisów dziewczyn!

KIEDY OSTATNIO NARZEKAŁEŚ?

Narzekasz czasem drogi Czytelniku?

Na to, że mieszkanie mogłoby być większe, że szef to idiota, pogoda nie taka jakbyś chciał, bo za zimno, za ciepło, zbyt mroźno, znowu leje, wypłata wiecznie za mała, kolejna godzina stracona w korkach, że czas tak szybko pędzi, a sąsiad spod piątki to frajer...

A co, gdyby Twoim problemem stało się nagle to, że nie możesz samodzielnie opuścić mieszkania, ot tak wsiąść w samochód czy autobus i pojechać gdzie zechcesz, że być może nigdy nie pójdziesz już w góry, ani nie poczujesz rozgrzanego piasku pod stopami, nigdy nie zatańczysz już walca, ani nie pojeździsz na rolkach....Bo choroba sprawia, że zasypiasz, a gdy budzisz się po czternastu miesiącach Twoje zdrowe nogi, które wcześniej biegały, zjeżdżały na nartach, wspinały się na górskie szczyty, odmawiają posłuszeństwa. 

Guz mózgu. Dwa słowa, które przewracają do góry nogami życie Twoje, a przy okazji Twoich bliskich...

Alek też pewnie nigdy o tym nie myślał, a jednak go to spotkało. 

Operacja. Coś poszło nie tak. 

Śpiączka.

Dziś uczy się żyć od nowa. Wierzy, że za jakiś czas stanie na nogi.

Ja nie wierzę. 

Ja to wiem. Ktoś, kto ma tak silną wolę życia, o kim lekarze powiedzieli, że "pożyje najwyżej kilka miesięcy", ktoś, kto pokonał guza mózgu musi mieć jakieś chody na górze :)

Alek udowadnia mi, że nie ma rzeczy nie możliwych, a marzenia są po to, by je spełniać. I nawet to, że jeździ na wózku nie przeszkadza mu ich realizować. 

Znajomość z Alkiem jest dla mnie jedną, wielką lekcją pokory. Każdego dnia. Lekcją godzenia się na to, co zsyła na nas los. Choć nie zawsze jest to, to, czego oczekiwaliśmy. Dzięki temu, że poznałam Alka znów uczę się doceniać to, co mam, cieszyć się drobnostkami i dziękować za to, że jestem właśnie tu, gdzie jestem. Jednocześnie pamiętając o tym, że niczego w życiu nie możemy być pewnym. A już na pewno nie zdrowia, o czym zresztą sama miałam jakiś czas temu okazję się przekonać. 

Więc zanim następnym razem wciśniesz klakson, by zatrąbić na "idiotę", który zajechał Ci drogę, pomyśl przez chwilę jakie masz ogromne szczęście, że w ogóle możesz prowadzić samochód. A zanim następnym razem ponarzekasz, że znów leje deszcz lub praży słońce, zastanów się, czy wolałbyś oglądać to tylko zza szyby. 

Alek ma kilka marzeń. Do największych należy handbike, specjalny rower na którym mógłby trenować. Niestety koszt takiego roweru to przeszło 20 tys. zł, więc mocno wierzymy w to, że kiedyś znajdzie się sponsor. 

Alek uwielbia też "biegi". Bierze udział - także w tych charytatywnych, po raz kolejny udowadniając, że ci, co mają najmniej, potrafią jeszcze dać coś od siebie innym.

Jeśli chcecie w jakiś sposób wesprzeć Alka w realizacji jego marzeń polubcie proszę jego profil na facebooku - POMOC DLA ALKA -> KLIK. Są tam podane numery konta, na które można wpłacać dowolna kwotę. Czasem wydaje nam się, że to wstyd przelać 2 czy 5 zł. Gdyby każdy kto tak myśli, wpłacił tę sumę, pewnie dziś oglądalibyście tu zdjęcie chłopaka siedzącego w handbike'u :-)

TUTAJ przeczytać możecie artykuł o ALKU, który ukazał się w tym tygodniu. Przyznaję bez bicia, że maczałam w tym palce. Zresztą przeczytajcie sami :)

A TUTAJ zbieramy na jeszcze jedno małe Alkowe marzenie. Udział w charytatywnym biegu WINGS FOR LIFE w Poznaniu. Może ktoś jest z Poznania i mógłby przenocować w maju Alka? Odpadły by nam wtedy koszty noclegu :) 

Wierzę w Internety i w ich siłę. Choć mój blog, nie jest nawet na szarym końcu rankingów popularności, tak ostatnio modnych, na mojej półce próżno też szukać statuetek Blog Roku, to jednak wiem, że razem można więcej :)

Gdyby ktoś z Was miał jakiś pomysł, chciał w ten czy inny sposób przyłączyć się do nas, by pomóc Alkowi - wiecie gdzie mnie szukać :)

P.S Tak, tak. Ten post oznacza, że otrząsam się z tumanów kurzu, którymi zarósł ten blog i wracam :)

FINAŁ

Dziś troszkę inaczej niż zwykle.

Bez pięknych kadrów, ale za to prosto z serducha.

Jeśli za rok, ktoś z Was będzie się zastanawiał czy warto brać udział

w Szlachetnej Paczce to niech wróci do tego posta.

Tymczasem ja w sobotę zamknęłam kalendarz sesji na ten rok.

Postanowiłam, że ten ostatni tydzień poświęcam moim bliskim.

I tym przyziemnym sprawom jak pieczenie, kupienie prezentów czy ozdobienie domu. Bo w ciągu ostatnich tygodni mocno to zaniedbałam.

Ale spójrzcie sami.

Dla takich chwil - warto! 

O POMAGANIU

Zgłosiła się ostatnio do mnie znajoma dziennikarka, pisząca akurat artykuł o działaniach charytatywnych, gdyż byłam jedyną bliżej jej znaną osobą, która w ten czy inny sposób udziela się społecznie. Miałam wypowiedzieć się o ciemnych stronach pomocy. 

Napisałam jej więc o tym, jak wiele przykrości sprawił nam, jako organizatorkom kilku akcji zbierania darów fakt, iż ludzie oddając rzeczy najczęściej robią porządki w szafie i pozbywają się tego co stare, dziurawe, niemodne i wypłowiałe. Jak często wśród rzeczy pojawiają się ubrania brudne (szczytem były spodnie z dziurą na kolanie ubrudzone od błota i krwi), zabawki niekompletne - samochodziki z 3 kółkami, puzzle bez połowy elementów, niegrające zabawki, które w założeniu grać powinny, podarte i popisane książki...

Z drugiej strony jak trudne jest środowisko rodzin dysfunkcyjnych, jak bardzo roszczeniowe, jak mało chętne do zmiany swojej sytuacji, jak zakłamane, mataczące, mówiące to, co chcemy usłyszeć, by przedstawić się w gorszym świetle i wzbudzić większe współczucie. 

Ale zaraz! Przecież nie to było najważniejsze. Przecież pomimo sterty ubrań dziurawych i zniszczonych, ktoś oddał zupełnie niezniszczoną kurtkę zimową, a inny ktoś nowe kozaki. Wśród zepsutych samochodzików i brudnych misiów ktoś podarował piękną książkę czy lalkę. Przecież tego czego nie udało się zebrać, dokupiłyśmy i było piękne, nowe i pachnące. I pomimo półrocznego zaangażowania, ogromu czasu jaki poświęciłyśmy pewnej osobie, wielu nieprzespanych nocy, mimo tego, że nasza pomoc skończyła się w tym przypadku fiaskiem - wiemy, że zrobiłyśmy wszystko co mogłyśmy, bo to druga strona odrzuciła możliwość zmiany swojej sytuacji. 

Kochani! Za dwa tygodnie rusza cudowna akcja - Szlachetna Paczka. Mimo kilku wad, mimo tego wszystkiego o czym napisałam powyżej gorąco Was zachęcam do wzięcia udziału. Uwierzcie, warto pomagać! 22 listopada  na stronie www.szlachetnapaczka.pl zostaną zamieszczone opisy rodzin w potrzebie. Są to rodziny, które borykają się z różnymi problemami. Niepełnosprawność, choroba, śmierć bliskiej osoby, będącej głównym żywicielem rodziny, starość, samotność, a przede wszystkim ogromna bieda. Marzenia dzieciaków z takich rodzin to nie najnowsza gra na Xboxa czy laptop, ale często rzeczy codziennego użytku jak spodnie zimowe, kredki czy bilet do kina,w  którym nigdy nie były. 

Zawsze bardzo zżywam się z wolontariuszami opiekującymi się moimi rodzinami i ze wzruszeniem słucham opowieści, że ktoś prosił o tak prozaiczne rzeczy jak szampon czy pastę do zębów "Ale wie Pani, może można by prosić taką lepszą, Blend-a-med czy coś". Nie trudno skrzyknąć grupę znajomych z pracy, z osiedla, z uczelni, a może zachęcić czytelników bloga lub klasę swojego dziecka i wspólnie przygotować paczkę. Ludzie chcą pomagać, tylko potrzebują kogoś, kto weźmie na barki organizację i zarządzanie tym wszystkim. Nie będę kłamać, że to lekkie, szybkie i przyjemne. Ja wiem, że będą to kolejne 2 tygodnie wycięte z życia, setki rozesłanych do różnych firm maili, wiele radości i jeszcze więcej wzruszeń na finale.  Zróbcie to! Odważcie się, a sami zobaczycie ile osób zaangażuje się wraz z Wami.

* Rok temu w jednej z Naszych paczkowych rodzin (pomagaliśmy dwóm rodzinom) największym marzeniem 9-letniej Karolinki, która kilka miesięcy wcześniej straciła tatę,  był bilet do sali zabaw. Po kilku mailach, jedna z Sal Zabaw zaoferowała 10 biletów dla Naszej rodziny. Tydzień po finale pod mój dom przyjeżdża wolontariuszka odpowiedzialna za przekazanie paczki rodzinie dziewczynki.

-"Mam dla Pani coś od Karolinki. Popłakała się, gdy zobaczyła tyle biletów. Na drugi dzień kazała mi przyjechać znowu i przekazać Pani TO. Uszyła samodzielnie, bo bardzo chciała też coś Pani ofiarować...".

ZA CO KOCHAM JESIEŃ 2

Pamiętacie moją zeszłoroczną akcję ZA CO KOCHAM JESIEŃ?

Publikowaliście wtedy razem ze mną, listę rzeczy, za które kochacie jesień.

Dziś pierwszy dzień kalendarzowej jesieni.

I moja tegoroczna lista.

Dzień dobry jesień! 

1. Za wrzosy!

2. Za brodzenie w liściach.

3. Za las jesienny.

4. Za mój widok z okna.

5. Za góry jesienią. Najpiękniejsze!

A Ty?

Za co kochasz jesień?

Jeśli ktoś ma ochotę, wzorem ubiegłego roku przyłączyć się do zabawy i napisać lub sfotografować rzeczy, za które lubi jesień - zdjęcie do pobrania TUTAJ.

WORLD BLOGGERS DAY

Kilka dni temu obchodziliśmy Międzynarodowy Dzień Blogerów. Z tej okazji na bielu blogach pojawiły się posty przedstawiające 5 ulubionych blogów. Inicjatywa o tyle fajna, że można dzięki niej poznać wiele nowych, ciekawych miejsc w sieci. Sama odkryłam kilka nowych perełek, ale o tym kiedy indziej.

Skusiłam się i ja na taką małą, prywatną NAJ listę. Kolejność przypadkowa. Za to nie przypadkowo są to blogi w dużej mierze oparte na zdjęciach. Piękne kadry to coś, co zdecydowanie przykuwa moją uwagę na dłużej.

 Blog Żorżety. Śledzę od bardzo, bardzo dawna. To jeden z pierwszych blogów jakie przeglądałam. Na długo przed tym, zanim sama zaczęłam blogować. Uwielbiam ich spojrzenie na świat.

By uciec od codzienności. Blog Anity Suchockiej. Fotografki. Klimat i magia. 

 Mammamija. Kolejny blog fotografów. Od niezwykłych zdjęć, podróży w różne zakątki świata, po styl ubierania. Wszystkim się zachwycam. 

Miss Foch Bloguje. Blog fotografki, a jakże, Kamili Piech. Cieszę się, że oprócz bloga z sesjami, założyła tego - lifestylowego. Lubię jej posty DIY i piękne, piękne zdjęcia. Swego czasu wymieniłyśmy kilka wiadomości i z całą pewnością muszę przyznać, że Kamila jest przesympatyczną osobą.

The road is home. O wiele więcej, na mojej liście ulubionych blogów, jest blogów zagranicznych. To jeden z nich. Bez zbędnych słów. Zobaczcie sami. Zachwyćcie się. 

Chętnie poznam Wasze ulubione blogi. Jeden, dwa lub całą piątkę. Podzielcie się linkami do miejsc, które lubicie. 

 A tymczasem jutro uciekam na szkolenie z budowania strategii obecności firmy w internecie. Mam nadzieję, że będzie inspirująco :-)

ZABIEGANIE

Wypadłam z obiegu...

I źle mi z tym,bo brakuje mi bloga, ale również brakuje mi czasu.

Mam nadzieję jednak, że będzie lepiej...już niedługo.

* * *

Tymczasem chciałam Wam opowiedzieć o osobie, która bardzo pomogła mi rzeczowo gdy organizowałam Szlachetną Paczkę. 

Pani Gosia.

Napisała do mnie, chcąc pomóc, choć tak naprawdę sama potrzebuje pomocy.

Jej pięcioletni synek choruje na rzadką, postępującą chorobę genetyczną.

Brutalna prawda jest taka, że z czasem dziecko przestaje chodzić, mówić, traci swoje zdolności motoryczne, pogarsza się jego wzrok, aż w końcu następuje jego całkowita utrata.
Zgon nastepuje między 8 a 12 rokiem życia.

Choroba jest nieuleczalna.

W tej chwili pomóc można kupując kalendarz wydany dla Michałka, ze zdjęciami Marioli Glejcar. 

Koszt kalendarza to zaledwie 30 zł. 

Wysyłka jest bezpłatna.

Wiele z Was pisało do mnie w trakcie trwania SZP. 
I wielu z Was musiałam już odmówić, bo rzeczy mieliśmy nadmiar - między innymi dzięki mamie Michałka. 

Teraz możemy pomóc jej.

Jemu.
 

Szczegóły: 

https://www.facebook.com/events/1404840193088416/1407878112784624/?ref=notif&notif_t=plan_mall_activity

https://www.facebook.com/MichalekMarkowski

http://michalekmarkowski.pl/ 

 

 Sprawę koordynuje Ania: anna.koczur@gmail.com

PODZIĘKOWAŃ CZAS!

Szlachetna Paczka 2013 r dobiegła końca. Nadszedł czas na podziękowania.

Na początek dziękujemy firmom:

Bielskiej Wyższej Szkole im. J. Tyszkiewicza 

za ufundowanie kuchenki dla jednej z naszych paczkowych rodzin,

Wydawnictwu Debit z Bielska-Białej, 

które podobnie jak w ubiegłym roku włączyło się z Nami do akcji,

firmie Baby Ono,

która kolejny raz wsparła Nas w akcji fundując cudowne prezenty dla dzieciaków,

  

firmie Lovi 

za ufundowanie wyprawki dla najmłodszego z naszych paczkowych dzieciaczków,

 firmie kosmetycznej Joanna 

za ufundowanie kosmetyków,

kawiarni The Coffee Factory w Bielsku-Białej 

za prowadzoną zbiórkę,

klubowi fitnes Equinox

 z Bielska-Bialej za prowadzoną zbiórkę,

portalowi Beskidzka Mama

 Pracowni Projektowej Architektury Krajobrazu Januszówka z Bielska-Białej
za cierpliwość, zaagnażowanie, pomoc w transporcie

 

sali zabaw Kraina Kropka z Bielska-Białej 

za ufundowanie biletów wstępu, o których marzyły dzieci,

wydawnictwu Agnessa 

za ufundowanie książeczek dla dzieci,

sklepowi Sprzedaż Detaliczna Dionizy Mrowiec za prowadzoną zbiórkę.

Wszystkim, którzy w jakikolwiek sposób włączyli się w akcję. 

Zwłaszcza dziękuję Izie z bloga Bellove.pl 

za zaangażowanie, wsparcie. 

Wszystkim, którzy przesłali do Nas paczki.

Dziękuję też kolejny rok z rzędu - Jo z bloga z widokiem na obelisk, za wsparcie.
Dziękuję Katarinie oraz Pani Katarzynie z UK za pomoc, a także wszystkim tym, którzy do mnie pisali, a którym musiałam już odmówić, bo chęć Waszej pomocy przerosła nasze najśmielsze oczekiwania.

W końcu wracam do żywych.
Odsypiam. Zbieram siły.
I zwalniam. Zwalniam, by nacieszyć się tym cudownym czasem.